ماه

برسفره شبانه گالش

قرص نان شرم ساری ست

فقیرانه

-دست های سپاس اش-

ستاره ای ناشناخته را تمنا می کند

فرشته ها حورشید را

به خانه ای دور هدیه کردند

جهان اتفاق تازه ای را تجربه می کرد

منظومه تو شکل گرفت

بعد ها هرکه  حسادت کرد

مزرعه ای از آفتاب گردان  کاشت

سال هاست

نه فرشته ای  نازل شد

نه خورشیدی  زاده

1)

گل اناری

روی حوض خشک

صدای گریه کودکی پیر

و شاپرکی که به آسمان می رود

2)

در ایوان باز

کفش های برزگی که ناگهان کوچک شد

بوته خشک گل سرخ

صدای خنده های بادی دور

3)

روی تاقچه

خاکی که کتاب می خواند

حسنک قناری لال

کوکب روح سرگردان شب های آبادی

4)

تکیه بر عصای پیری

 در ست کنار جاده ای تا بی نهایت

با حسرتی جوان

لیلی جان را می خواند پیرمرد

5)

اویل

خسته از رنج های طویل

چنان سگرمه هایش درهم است

 انگار  هیچ کجای جهان وطنی نداری